Με αφορμή το SURVIVOR: Πως μας «καθοδηγεί» η TV…

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Επανέρχεται το θέμα για «μόνιμους» Ολυμπιακούς στην Ελλάδα!...

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Ολυμπιακοί Αγώνες – Ρίο, 2016

του Γιώργου Πιπερόπουλου

ΔΩΡΕΑΝ ηλεκτρονικό βιβλίο του Γιώργου Πιπερόπουλου στο διαδίκτυο…

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Προτιμήσεις Πούτιν & Ρέντζι για Πρόεδρο των ΗΠΑ

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Αξιοπρέπεια και…φιλότιμο στην Ελλάδα των Μνημονίων!

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Ιταλία: οι Δημοτικές εκλογές «ταραχή» για τον κ Renzi;

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Παρέμβαση του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Ώ, Θεέ μου! Εάν είναι δυνατόν!...

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Και τώρα...."αυταπατώνται" άρα θα συνεχίσουν να...υπάρχουν!...

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Τότε μας "νανούρισαν" ως εμίρηδες!...

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Κόκκινο, κόκκινο πιάσε…κόκκινο!..

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Ενότητα, Αλληλεγγύη, Αρμονία!..

του Γιώργου Πιπερόπουλου

25η Μαρτίου 1821 : Ανδρεία, Αυτοθυσία, Διχασμός & Διχόνοια

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Κύριε Καμμένε, ΥΕΘΑ, ΤΟΛΜΗΣΤΕ!..

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Ελληνοτουρκικά & Προσφυγικό: Αινιγματικά Μηνύματα & Πράξεις…

του Γιώργου Πιπερόπουλου

«Χαστούκια» και διαψεύσεις μέσω…twitter;

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Η «Συμφωνία» ξεκίνησε αλλά… ΔΕΝ ολοκληρώθηκε!..

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Πολιτική ποδοσφαίρου & ποδόσφαιρο πολιτικής…

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες;

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Προστατεύστε την Ελλάδα από την Ανεξέλεγκτη εισροή Μεταναστών

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Έγραψα «Καληνύχτα Ελλάδα» ΠΡΙΝ τα «Μνημόνια» & το «Μεταναστευτικό!...»

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Μεταναστευτικό: Θέμα «ανθρωπιάς» ή ΚΑΥΤΟ Ελληνικό Πρόβλημα;

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Η κυρά Πωλίνα, το δημιουργικό φαγητό, η παραπληροφόρηση... και η Θεσσαλονίκη.

του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου

Γαλλικές Περιφερειακές Εκλογές: τελικά «νικήθηκε» η κ Λεπέν;

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Πρόσωπο της χρονιάς 2015: Η κ Angela Merkel στο εξώφυλο του ΤΙΜΕ

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Απαγορεύθηκε η λειτουργία των Ιδρυμάτων Soros στην Ρωσία

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Δημοσκοπήσεις για τις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου: Γελάμε ή…Κλαίμε;

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Πάντα "επίκαιρος" ο Κικέρων!...

του Γιώργου Πιπερόπουλου

30, τι 40 χρόνια…(Μήπως τότε είχα και «λίγο» δίκιο;)

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματων print

Τα χωριά μας

10/06/2013

Άρθρο του Δημήτρη Γουγουλιά

 
Πάνω από τριάντα χρόνια πίσω, είναι που είχα βρεθεί Ιούλιο  μήνα, κατακαλόκαιρο, με καύσωνα, σε ένα μπίμπα γεμάτο λεωφορείο του ΚΤΕΛ, φυσικά χωρίς αιρκοντίσιον, να κάνω τη διαδρομή Αθήνα – Λάρισα. Συνέχισα με άλλο λεωφορείο, χειρότερη σακαράκα, σαν παστή σαρδέλα διπλά σε καταϊδρωμένους, όπως κι  εγώ, συνεπιβάτες, για τον προορισμό μου, ένα χωριό, κοντά στα  Τέμπη. Δεν είχα καμία υποψία πως τρία χρόνια αργότερα θα μάζευα τα μπογαλάκια μου από το κλεινόν άστυ και θα γινόμουν μόνιμος κάτοικος του. Ένας εσωτερικός μετανάστης που στην πραγματικότητα δεν ήξερε τι ακριβώς θα έβρισκε μπροστά του, αλλά ήξερε πολύ καλά τι ήθελε να αφήσει πίσω του.
 
Κάθε  που έρχονται γιορτές και καλοκαιρία, ανοίγουν  οι πόρτες μας και οι καρδιές μας για να υποδεχτούν τους ανθρώπους μας από τις πόλεις. Τότε σκέφτομαι πόσο διαφορετική είναι η οπτική γωνία του επισκέπτη  από αυτή του μόνιμου κάτοικου, σχετικά με τα χωριά μας. Η φράση κλισέ «Τι ωραία που είσαστε εδώ» ηχεί στα αυτιά μου προτού καν ειπωθεί... Όχι πως δεν είμαστε ωραία, αλλά η απόσταση όπως και το προσωρινό της παραμονής σε κάποιον τόπο, σε κάνει πάντα να εξιδανικεύεις και να ωραιοποιείς τα πράγματα.
 
Τώρα, μετά από κάποιες δεκαετίες νομίζω ότι μπορώ να πω με σιγουριά τι είναι για μένα το χωριό. Είναι η μικρογραφία της  ελληνικής κοινωνίας με την πλατειά έννοια, μόνο που εδώ τα πρόσωπα έχουν όνομα και οι ρυθμοί είναι πιο χαλαροί. Τα χωριά μας δεν είναι ο μαγικός κόσμος της Χάϊντι, με τα καταπράσινα λιβάδια και τα πουλάκια που έρχονται και κάθονται στον ωμό σου. Έχουν την ιστορία τους, τα σπίτια είναι κτισμένα με κόπους κι όνειρα, περασμένα από προ-παππούδες και παππούδες στα παιδιά τους κι όπως πάει το πράγμα και στα εγγόνια τους. Πιο πέρα απλωμένα τα χωράφια μαζί με την υγρασία στο χώμα κρατούν ακόμα κάτι από τον ιδρώτα των ανθρώπων που τα δούλεψαν και τα δουλεύουν.
 
Πέρασαν Μαυρογιαλούροι και Μαυρογιαλούροι…, έταξαν, παραμύθιασαν, ήπιανε το τσιπουράκι τους στην πλατεία, μίλησαν για ανάπτυξη  και αποκέντρωση, από δίπλα κι οι συνδικαλιστάδες, πραγμάτωσαν το όραμα της αγροτικής ανάπτυξης, για να ήμαστε σήμερα  δίχως καλλιέργειες, δίχως δουλειές, δίχως μέλλον. Από το πολύχρωμο σινάφι τους έμειναν πίσω τους οι διάφοροι τοπικοί παράγοντες και παραγοντίσκοι που περιφέρουν το μέτριο ανάστημά τους στις πλατείες, άλλοτε προσπαθώντας να οικειοποιηθούν έργα και προσπάθειες άλλων στις οποίες ελάχιστα ή καθόλου δεν είναι συμμέτοχοι, και άλλοτε κυνηγώντας με μεγάλο καημό τα φλας της όποιας δημοσιότητας.
 
 Τα χωριά μας όμως είναι και παράθυρα ανοιχτά, από όπου κάθε μέρα  βλέπεις και νοιώθεις τις ανάσες της φύσης, τις αλλαγές των εποχών. Είναι  η αίσθηση της ελευθερίας  και της δυνατότητας ανά πάσα στιγμή να πατήσεις στο χώμα και να ανασάνεις καθαρό αέρα.  Είναι οι ουρές των ΟΓΑτζήδων έξω από το ταχυδρομείο ή την τράπεζα κάθε πρώτη του μήνα από τις εφτά το πρωί. Γριές με μαύρες κάλτσες στα στραβωμένα ποδάρια και γέροι ακουμπισμένοι στις γκλίτσες. Με παγωνιά και λιοπύρι, απλώνουν το χέρι  να πάρουν από την πολιτεία τα ψίχουλα  που πιστεύει ότι τους αναλογούν από τις καταθέσεις ιδρώτα μιας ζωής.
 
Είναι  τα καφενεία, με τους μόνιμους θαμώνες, χωρισμένους συνήθως άτυπα συμφώνα με τις πολιτικές τους αποχρώσεις, να παίζουν τάβλι και χαρτιά με ανοιγμένες στο τέρμα τις τηλεοράσεις, είναι ο τύπος που διαχέει την όποια πληροφορία θέλει να διαρρεύσει, αρχίζοντας την φράση με το... «Έμαθες, λένε ότι ο τάδε έκανε αυτό», χωρίς ποτέ να κατονομάζει ποιοι είναι αυτοί που το λένε. Είναι το παζάρι που περιμένει πως και πως η γριά για να αγοράσει βρακιά και κάλτσες, είναι το ίδιο βράδυ που ανοίγουν οι πίστες κάτω από τις τέντες, παίρνουν φωτιά τα κλαρίνα, ρέουν τα κρασιά και οι μπύρες, τα μάτια των θαμώνων μισοκλείνουν λίγο από το ποτό, λίγο από το γλάρωμα για τη «ντιζέζ» ή για το «κορμί» που χορεύει τσιφτετέλι, ως το πρώτο φως της μέρας…
 
Είναι ο εκκλησιασμός της Κυριακής και το μικρό σούσουρο στη διάρκεια της λειτουργιάς… «Τα έμαθες  Μαριγούλα… τα φόρεσε η Τασία του Κώτσου… συχώρα με Παναγιά μου !» και μετά, οι γυναικοπαρέες που τρώνε κορνέδες  και πίνουν καφέ στα καφενεία. Είναι οι ίδιες γυναίκες που τα καλοκαίρια αραδιάζοντας τις πλαστικές καρέκλες στις γειτονιές στήνουν το «μουαμπέτι» τους, ως αργά το βράδυ.
Είναι η καμπάνα της εκκλησίας που σε ειδοποιεί πως κάποιος «έφυγε»… είναι οι απλόχερες ή οι μέσα από τα δόντια καλημέρες… είναι το παράθυρο του γείτονα που η κουρτίνα τραβιέται κάθε τόσο που ακούγεται ένας θόρυβος και τα μάτια του ακουμπάνε στο τζάμι… είναι ένα κουτί ζαχαροπλαστείου γεμάτο αυγά ακουμπισμένο μπροστά στην πόρτα σου, που δεν ξέρεις ποιος το άφησε… είναι οι καπνοί από τις φωτιές  που λερώνουν τον ουρανό μας όσο κρατάνε τα κλαδέματα και καίγονται τα κλαρούδια… είναι  τα μπάζα και τα σκουπίδια δίπλα και μέσα στα ρέματα… είναι ο μπάρμπα Κώτσος που επιμένει να ουρεί μπροστά στην πόρτα της κυρά Βαγγελής γυρνώντας το βράδυ από το καφενείο κι ενώ τα έχει τσούξει αρκούντως… είναι η ευθεία ερώτηση που πας ή  τι μισθό παίρνεις, από ανθρώπους που έχεις απλά μια καλημέρα… είναι η σύσσωμη συμμέτοχη και αλληλεγγύη της μικρής κοινωνίας μπροστά στο αναπάντεχο κακό. Όλα τα παραπάνω κι άλλα τόσα είναι τα χωριά μας, που μας κάνουν να νοιώθουμε ότι μας ανήκουν και τους ανήκουμε.
 
Στο πολύ πρόσφατο παρελθόν οι άνθρωποι στα χωριά όπως και σ΄ολη τη χώρα έκαναν τα σχέδια τους για το μέλλον. Τώρα τα όνειρα έγιναν πολύ στενά, δεν χωρούν πολλά πράγματα. Η ανεργία καλπάζει και η ανέχεια καραδοκεί.  Φτάνουμε να  χαιρόμαστε που έχουμε κοινωνικά παντοπωλεία για να ξεχνάμε ποιες αιτίες τα δημιούργησαν. Στις μικρές μας κοινωνίες, επειδή ακριβώς οι σχέσεις είναι προσωπικές, τόσο η αλληλεγγύη όσο και η εξωστρέφεια και η στροφή στον πολιτισμό και τη δημιουργία είναι η μόνη ελπίδα, για να αλλάξει η ποιότητά μας ως ανθρώπων και να κάνουμε ένα βήμα  μπροστά προετοιμάζοντας την αλλαγή του κόσμου, τώρα πια που έφυγε ο εικοστός αιώνας με τις ανατροπές του αφήνοντας πίσω του ευρωπαϊκές παλιοκοινωνίες.
                                                          «Το Πειραχτήρι»

Δημήτρης Γουγουλιάς

Πληροφορίες άρθρου:

2468 προβολές

Αρέσει σε 2 άτομα

Άρθρα του ίδιου συντάκτη

04/06/2013 | Αποκλειστικό ! Νυχτερινή ανασκαφή στους Γόννoυς

17/05/2013 | Αναβολή Εκδήλωσης

15/05/2013 | Πυργετός Λάρισας – Τεκμήρια μνήμης

14/05/2013 | Μακρυχώρι : Γαία πατρίς, ιστορικό σημείωμα

14/05/2013 | Πρόσκληση σε εκδήλωση

08/05/2013 | Το αδιαχώρητο στο γιορτασμό του Αγίου Γεωργίου Γόννων.

01/05/2013 | Πάσχα στους Γόννους

30/04/2013 | Εγκαινιάστηκε το Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου Τεμπών

15/04/2013 | «Αμπελάκια Θεσσαλίας» του Αστέριου Βόγια

08/04/2013 | Εκδήλωση στα Αμπελάκια

Πρέπει να συμπληρώσετε το είδος του επαγγέλματος που ψάχνετε
Όλο γκρινιάζουμε ότι δεν έχουμε ρούχα, και όλο οι ντουλάπες μας, ασφυκτιούν!

Για να ξαλαφρώσεις ντουλάπες και συρτάρια, χωρίς να χρειαστεί να πετάξεις τίποτα, απλά άλλαξε τον τρόπο που τακτοποιείς κάποια ρούχα!

Τα λεπτά ρούχα, όπως μακό, κολλάν καθώς και αυτά που δεν τσαλακώνουν εύκολα, όπως μάλλινα πουλόβερ και φόρμες γυμναστικής, μπορείς να τα τυλίξεις ρολό, και να τα τοποθετήσεις στα ράφια. Αυτομάτως η ντουλάπα σου θα αποκτήσει πιο οργανωμένο look αλλά και θα εξοικονομήσεις τουλάχιστον το 1/3 του χώρου που υπήρχε!

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ...

25 πρόσωπα
2355 δημοσιευμένα άρθρα
99 ατάκες
17 videos
1 αρχεία ήχου
214655 προβολές από 1/8 έως 19/8
376192 προβολές τον προηγ. μήνα
390624 προβολές τον Ιούνιο